Lajme flash
Berisha dhe vogëlsia e një kryetari, përballë modelit Abdixhiku
26 Prill 2026, 16:37 / EDITORIAL
Ka një moment në politikë kur koha nuk matet më me vite, por me mënyrën se si një lider i përgjigjet vetes. Dhe në këtë pasqyrë të pashmangshme, Sali Berisha, duket gjithnjë e më i vogël, jo nga mungesa e historisë, por nga pesha e së shkuarës që nuk e lë të ndërtojë të ardhmen.
Ai vazhdon të përjashtojë, të denigrojë, të ngushtojë. Partia, dikur një hapësirë debati e përfaqësimi, është reduktuar në një mekanizëm të mbyllur, ku zëri ndryshe trajtohet si kërcënim dhe jo si vlerë. Në vend të një organizmi politik që prodhon ide, kemi një strukturë që sillet si një bankomat i pushtetit personal, ku besnikëria shpërblehet dhe mendimi ndëshkohet. Frika dhe paranoja janë bërë gjuha e përditshme e lidershipit të tij.
Në anën tjetër, Lumir Abdixhiku, përfaqëson një qasje tjetër. Jo perfekte, por ndryshe. Një përpjekje për të dalë nga cikli i përjashtimit dhe për të ndërtuar një kulturë afrimi. Ideja për të afruar figura si Vjosa Osmani nuk është thjesht lëvizje taktike, por një sinjal se politika mund të jetë edhe bashkim, jo vetëm përçarje.
Në të njëjtën ditë, dy pasqyra të lidershipit
Në të njëjtën ditë, Sali Berisha vazhdoi ritualin e sulmit ndaj Lulzim Basha, liderit që në 2021 zgjodhi të ardhmen përballë së shkuarës, interesin e partisë dhe aleatëve strategjikë përballë interesit personal. Koha i dha te drejtë. Berisha dhe ata që i shkuan pas sot e kanë çuar PD në pikën më kritike që nga krijimi i saj.
Dhe sikur të mos mjaftonte kjo, në të njëjtën frymë përjashtimi, sulmi zhvendoset edhe ndaj Ervin Salianjit — një figurë që dje ishte i dobishëm për Sali Berishën në betejën kundër Lulzim Bashës, ndërsa sot, sapo guxon të dalë nga rreshti, shpallet armik dhe etiketohet pa kursim. Është i njëjti cikël: Përdor, përjashto, denigro.
Në anën tjetër e kësaj tabloje, Lumir Abdixhiku zgjedh një rrugë tjetër. Ai propozon si partnere politike pikërisht kundërshtaren më të fortë, Vjosa Osmanin, dhe përpiqet ta rikthejë në një projekt të përbashkët. Jo sepse është e lehtë, por sepse është e nevojshme. Sepse politika nuk është art i përjashtimit, por i ndërtimit.
Këtu qëndron edhe dallimi thelbësor: Njëri kërkon suksesin e partisë duke e zgjeruar atë, tjetri kërkon mbijetesën personale duke e ngushtuar çdo ditë e më shumë. Njëri sheh përpara dhe përpiqet të bashkojë, tjetri sheh pas dhe përpiqet të mbajë peng.
Abdixhiku kërkon të lërë pas mëritë, të zbusë ndasitë dhe të rikthejë partinë si alternativë reale përballë pushtetit të Albin Kurti. Dhe kjo nuk është pak në një realitet politik, ku konfliktet personale shpesh zëvendësojnë projektet kombëtare.
Në fund, dallimi është i qartë: Një lider që mbyllet për të mbijetuar dhe një tjetër që hapet për të ndërtuar. Një që sheh armiq kudo dhe një që kërkon aleatë. Dhe pikërisht këtu, në këtë diferencë të thjeshtë por thelbësore, qëndron edhe përgjigjja për atë që politika shqiptare ka nevojë sot: Më pak frikë dhe më shumë vizion./Alfapress.al
Po ndodh...
Berisha dhe vogëlsia e një kryetari, përballë modelit Abdixhiku
Nga Bato Kosova
ide
top
receta Alfa
TRENDING 
shërbime
- POLICIA129
- POLICIA RRUGORE126
- URGJENCA112
- ZJARRFIKESJA128