Ali Khamenei was killed, will the 3000 Mujahideen of Durrës return to Iran?! The story of Ashraf 3, the home of the Iranian opposition group in Albania

2026-03-02 15:55:09 / BOTA ALFA PRESS

Ali Khamenei was killed, will the 3000 Mujahideen of Durrës return to

Udhëheqësi i dytë suprem i Iranit, Ali Khamenei është shpallur i vdekur dhe autoritetet amerikane e izraelite kanë konfirmuar se ai është vrarë në ditën e parë të operacionit. Mandati i tij si udhëheqës suprem, që zgjati 36 vjet e gjashtë muaj, e bëri atë kreun e shtetit me shërbimin më të gjatë në Lindjen e Mesme.

Mirëpo, tani dilema është se çfarë do të ndodhë në Iran. Edhe presidenti Donald Trump është shprehur sot se ata planifikonin vrasjen e kreut të republikës islamike gjatë 3-4 javëve, por kjo ka ndodhur shumë shpejt, brenda një dite, ndaj askush nuk e di se kush do të drejtojë vendin.

Në Shqipëri, ndodhen më shumë se 3000 anëtarë të grupit kryesor opozitar kundër regjimit të mullahëve, të cilët drejtohen nga Maryam Rajavi, udhëheqësja e grupit më të madh opozitar Iranian: Këshilli Kombëtar i Rezistencës së Iranit.

Presidenti Trump u ka bërë thirrje vazhdimisht iranianëve qëkur nisi lufta, që të marrin në dorë fatet e vendit të tyre, sepse Amerika ua dha atë që po kërkonin dhe po lufton për ta.

Megjthatë, po me grupin kryesor opozitar që ndodhet në Shqipëri dhe në vende të tjera të botës, çfarë do të ndodhë? A do të kenë ata të drejta në përfaqësim dhe a do të kthehen në Teheran?!

Ashraf 3, i vendosur në Manëz, pranë kryeqytetit Tiranë, është shtëpia e anëtarëve të MEK-ut të cilët u zhvendosën nga Iraku në Shqipëri në vitin 2016. Më shumë se 2,500 anëtarë të MEK-ut ndërtuan Ashraf 3 në një periudhë të shkurtër prej një viti e gjysmë.

Historia e MEK dhe emërtimi i Ashrafit

Ashraf Rajavi ishte një grua e shquar, e burgosur politike në epokën e Shahut, e cila sundoi Iranin përpara revolucionit të vitit 1979. Ashraf, mes udhëheqësve politikë të MEK-ut, u vra nga regjimi i mullahëve më 8 shkurt 1982, së bashku me Mussa Khiabani, një zyrtar tjetër i lartë i MEK-ut dhe anëtarë të tjerë të MEK-ut. Përkushtimi i saj ndaj lirisë dhe sakrificat e saj e kthyen Ashrafin në një simbol për MEK-un dhe popullin iranian, veçanërisht gratë që ishin nën represionin e mullahëve.

Në vitet e mëvonshme, kur anëtarët e MEK u detyruan të largoheshin nga Irani, ata ndërtuan një qytet në kujtim të Ashrafit në provincën Diyala të Irakut. Gjatë tre dekadave, me mundin e tyre të vështirë, anëtarët e MEK-ut e kthyen një copë toke të shkretë në mes të shkretëtirës në qytet të bukur.

Në vitin 2003, pas pushtimit të Irakut nga forcat amerikane, anëtarët e MEK, të cilët ishin të organizuar në një ushtri të trajnuar mirë me më shumë se një duzinë bazash në të gjithë Irakun, hynë në një marrëveshje me forcat amerikane për të dorëzuar vullnetarisht armët e tyre dhe për t’u mbledhur në Ashrafi. Në këmbim, SHBA-të u angazhuan për të mbrojtur anëtarët e MEK-ut në Ashraf kundër sulmeve terroriste të regjimit iranian.

Në vitet në vijim, anëtarët e MEK vazhduan të zhvillonin qytetin e tyre, duke ndërtuar spitale, universitete, stadiume, komplekse industriale, xhami, muze e të tjera. Midis 2003 dhe 2009, qindra mijëra irakianë dhe personalitete politike nga Parlamenti Evropian dhe vende të tjera udhëtuan në Irak për të vizituar Ashrafin dhe për t’u takuar me MEK.

Alejo Vidal Quadras, në atë kohë nënkryetar i Parlamentit Evropian, udhëtoi për në Ashraf së bashku me një delegacion nga Parlamenti Evropian dhe pasi foli me anëtarët e MEK-ut, e përshkroi Ashrafin si një “perlë në shkretëtirë”.

Në vitin 2009, forcat amerikane ia dorëzuan qeverisë irakiane mbrojtjen e anëtarëve të Ashraf dhe MEK. Më pas, kryeministri irakian Nouri al-Maliki, i cili ishte nën ndikimin e regjimit iranian dhe mori urdhrat e tij nga Teherani, vendosi një bllokadë mjekësore dhe logjistike ndaj anëtarëve të MEK në Kampin Ashraf. Ai gjithashtu pengoi shtetasit irakianë dhe të huaj të hynin në Ashraf dhe të takoheshin me MEK-un.

Gjatë së njëjtës periudhë, regjimi iranian, me ndihmën e agjentëve të tij në qeverinë irakiane, instaloi 320 altoparlantë rreth Ashrafit. Për gati dy vjet, regjimi i përdori këto altoparlantë për të zhvilluar një luftë psikologjike kundër anëtarëve të MEK në Ashraf. Ndërkohë, me urdhër të Malikit, forcat irakiane sulmuan disa herë Ashrafin, duke vrarë afro 50 anëtarë të MEK dhe duke plagosur më shumë se 1000. Shumë të tjerë vdiqën si pasojë e rrethimit mjekësor.

Më në fund, në vitin 2011, sipas një marrëveshjeje të krijuar midis MEK-ut, OKB-së dhe qeverisë së Irakut, banorët e Ashrafit u zhvendosën në Camp Liberty, një bazë e vjetëruar e SHBA-së pranë Aeroportit Ndërkombëtar të Bagdadit. Kushtet e kampit të ri ishin si një burg dhe ndërsa përfaqësuesi i OKB-së kishte premtuar se Kampi Liberty do të ishte një vend tranziti i përkohshëm, anëtarët e MEK-ut qëndruan atje në kushte të vështira derisa në shtator 2016, të gjithë u zhvendosën në vende të ndryshme evropiane, kryesisht në Shqipëri.

Gjatë kohës që anëtarët e MEK ishin në kampin Liberty, agjentët e regjimit iranian vazhduan t’i persekutonin ata dhe të impononin rrethimin mjekësor dhe logjistik. Për më tepër, forcat e milicisë irakiane të lidhura me regjimin iranian u përplasën me IRGC-në dhe ambasadën e regjimit iranian dhe filluan disa sulme me raketa kundër kampit, duke rezultuar në vdekjen e dhjetëra anëtarëve të MEK-ut.

Pavarësisht kufizimeve të ashpra të vendosura ndaj tyre, anëtarët e MEK-ut arritën ta shndërrojnë Camp Liberty nga një copë toke e shkretë në një kompleks të bukur, të lulëzuar me pemë, lule dhe parqe. Ata e quajtën atë Ashraf 2.

Pas transferimit të tyre në Shqipëri, anëtarët e MEK u shpërndanë fillimisht në vende të ndryshme në Tiranë, kryeqytetin e Shqipërisë. Pas kësaj, ata shkuan në një vend në provincën e Durrësit të Shqipërisë, pranë qytetit të Manzit, ku blenë një copë toke bujqësore dhe për një vit e gjysmë, e kthyen atë në një qytet të bukur që e quajtën Ashraf-3.

Happening now...

ideas