Lideri i ri në horizont?/ Kriza e përfaqësimit politik dhe fundi i një epoke në Shqipëri
Protesta e 31 majit, mund të mbetet në histori jo për numrin e pjesëmarrësve apo për organizatorët e saj, por për mesazhin politik që artikuloi. Për herë të parë në mënyrë kaq të qartë, përtej debateve të zakonshme mes qeverisë dhe opozitës, u shfaq publikisht një ndjenjë që prej kohësh ka qenë e pranishme në heshtjen e shumicës së shqiptarëve: mosbesimi i thellë ndaj të gjithë klasës politike tradicionale.
Në fakt, ajo që u dëgjua në shesh nuk ishte thjesht një protestë kundër qeverisë. Nuk ishte as një mbështetje për opozitën. Ishte shprehja e një pakënaqësie shumë më të madhe, e cila prek vetë themelet e sistemit politik shqiptar. Për herë të parë u bë e qartë se një pjesë gjithnjë e më e madhe e qytetarëve nuk beson se shumica aktuale mund të ndryshojë Shqipërinë për mirë, por në të njëjtën kohë nuk beson as se pakica aktuale është alternativa që mund ta realizojë këtë ndryshim.
Kjo është ndoshta kriza më serioze me të cilën është përballur pluralizmi shqiptar që prej vitit 1990. Sepse demokracia funksionon mbi besimin se qytetarët mund të zgjedhin mes alternativave të ndryshme politike. Kur humbet besimi tek njëra palë, sistemi vazhdon të funksionojë sepse ekziston shpresa tek pala tjetër. Por kur qytetarët humbin besimin njëkohësisht si tek shumica ashtu edhe tek opozita, atëherë nuk kemi më një krizë qeverisjeje. Kemi një krizë përfaqësimi.
Pikërisht këtu qëndron problemi themelor i Shqipërisë së sotme. Për më shumë se tre dekada, pushteti ka kaluar nga njëra forcë politike tek tjetra. Janë ndryshuar qeveri, kryeministra, ministra dhe koalicione. Megjithatë, në perceptimin e shumë qytetarëve, ka mbetur e pandryshuar vetë kasta politike që dominon jetën publike. Janë të njëjtat figura, të njëjtat logjika pushteti dhe shpesh të njëjtat mënyra të ushtrimit të tij.
Prandaj rotacioni politik nuk perceptohet më si ndryshim. Për shumë shqiptarë ai shihet thjesht si ndërrim aktorësh në të njëjtën skenë. Ndryshojnë emrat e atyre që qeverisin, por jo mënyra e funksionimit të sistemit. Ndryshojnë sloganet, por jo rezultatet. Ndryshojnë aleancat, por jo mekanizmat e pushtetit.
Kjo situatë ngjan në mënyrë të habitshme me Italinë e fillimit të viteve ’90. Operacioni historik “Mani Pulite” nuk shkatërroi vetëm disa parti politike. Ai shembi një sistem të tërë që kishte humbur legjitimitetin moral dhe politik në sytë e qytetarëve. Për vite me radhë, partitë tradicionale italiane kishin dominuar jetën publike. Ato dukeshin të pathyeshme. Megjithatë, kur besimi i qytetarëve u shemb, edhe sistemi që dukej i përjetshëm u rrëzua me një shpejtësi të jashtëzakonshme.
Natyrisht, Shqipëria nuk është Italia e viteve ’90 dhe historitë nuk përsëriten kurrë në mënyrë identike. Megjithatë, ekzistojnë ngjashmëri që nuk mund të injorohen. Në të dy rastet kemi një klasë politike që ka dominuar për dekada. Në të dy rastet kemi qytetarë që ndihen të përjashtuar nga proceset vendimmarrëse. Dhe në të dy rastet kemi një hendek gjithnjë e më të madh mes elitave politike dhe shoqërisë.
Ajo që e bën situatën edhe më interesante është fakti se shumica e aktorëve politikë vazhdojnë të sillen sikur asgjë nuk ka ndryshuar. Ata vazhdojnë të interpretojnë realitetin përmes logjikës së vjetër të konfliktit mes mazhorancës dhe opozitës. Por problemi është se një pjesë e madhe e qytetarëve nuk e sheh më këtë konflikt si përplasje mes alternativave. Përkundrazi, e percepton si një konflikt të brendshëm brenda së njëjtës elitë politike.
Kjo është arsyeja pse pakënaqësia vazhdon të rritet. Jo sepse qytetarët nuk duan të marrin pjesë në politikë, por sepse nuk ndihen më të përfaqësuar nga aktorët ekzistues.
Pikërisht në këtë pikë lind pyetja që po bëhet gjithnjë e më e shpeshtë: a ekziston një lider i ri në horizont?
Shumë njerëz përgjigjen negativisht. Ata argumentojnë se Shqipëria nuk ka figura të reja që mund të marrin përsipër drejtimin e një transformimi politik. Por historia na mëson se ky është shpesh një vlerësim i gabuar.
Liderët e mëdhenj rrallëherë shfaqen përpara krizave. Në shumicën e rasteve ata prodhohen nga vetë krizat. Ata lindin nga nevoja e shoqërisë për ndryshim. Ata dalin në skenë kur strukturat e vjetra nuk janë më në gjendje të japin përgjigje.
Në fund të viteve ’80 askush nuk do ta kishte parashikuar rënien e shpejtë të regjimeve komuniste në Europën Lindore. Po ashtu, në fillim të viteve ’90 pak kush do ta kishte imagjinuar se një sipërmarrës si Silvio Berlusconi do të bëhej figura më dominuese e politikës italiane për dekada. Megjithatë, historia nuk pyet për parashikimet e analistëve. Kur kushtet piqen, ajo prodhon aktorët e saj.
Edhe Shqipëria mund të jetë duke hyrë në një fazë të tillë. Shenjat janë të dukshme. Mosbesimi ndaj elitave tradicionale po rritet. Kërkesa për ndryshim po bëhet më e fortë. Distanca mes qytetarëve dhe partive tradicionale po zgjerohet. Në këto kushte, lindja e një lidershipi të ri nuk është më një mundësi teorike. Ajo bëhet një nevojë politike dhe historike.
Ndoshta lideri i ri nuk është ende i njohur. Ndoshta ai nuk është ende pjesë e elitës politike. Ndoshta sot ndodhet në universitet, në biznes, në shoqërinë civile, në emigracion apo në një institucion publik. Por historia tregon se kur një epokë politike po mbyllet, figurat që do të hapin epokën e re janë tashmë duke u formuar.
Për këtë arsye, pyetja kryesore nuk është nëse do të shfaqet një lider i ri. Pyetja e vërtetë është se kur do të ndodhë kjo dhe në çfarë forme. Sepse çdo sistem politik që humbet aftësinë për të rinovuar veten, herët a vonë përballet me forcën e historisë.
Shqipëria duket se po afrohet pikërisht drejt një momenti të tillë. Një moment kur qytetarët nuk kërkojnë më thjesht rotacion. Ata kërkojnë ndryshim. Nuk kërkojnë vetëm qeveri të re. Kërkojnë një klasë të re politike. Dhe kur një kërkesë e tillë bëhet shumicë në shoqëri, atëherë lindja e një lideri të ri nuk është më çështje vullneti individual, por produkt i pashmangshëm i kohës dhe i historisë.
Po ndodh...
Kuvendi i izolimit të madh të Sali Berishës
ide
top
receta Alfa
TRENDING 
shërbime
- POLICIA129
- POLICIA RRUGORE126
- URGJENCA112
- ZJARRFIKESJA128