Lajme flash
Një "ftesë" nga Trump/ Kur propaganda dhe vulgariteti zëvendësojnë analizën
18 Janar 2026, 16:01 / EDITORIAL
Lufta 24-orëshe mediatike për “ftesën” për Bordin e Paqes për Gazën, nuk ishte një debat politik. Ishte një duel refleksesh primitive. Nga njëra anë, përkrahësit e Edi Ramës e ngritën një procedurë multilaterale në rang “ngjarjeje epokale”; nga ana tjetër, kundërshtarët, pasi dështuan ta mohonin faktin, rrëshqitën në tallje, nënçmim dhe gjuhë brutale, duke e reduktuar gjithçka në vulgaritet personal.
Të dyja palët gabuan. Dhe gabimi nuk ishte thjesht stilistik; ishte moskuptim i thellë i mënyrës se si funksionon politika ndërkombëtare.
Në fazën e parë, skeptikët e Ramës vinin në dyshim vetë ekzistencën e ftesës. Ishte reagim tipik i politikës shqiptare: Mohimi si instinkt. Kur u bë e qartë se letra ekzistonte dhe se ishte pjesë e një kuadri më të gjerë ndërkombëtar, taktika ndryshoi menjëherë: Nga mohimi, kaluan te nënvleftësimi. “Është ftesë shabllon”, “janë 100 vende”, “nuk ka asgjë personale”. Të gjitha këto janë faktikisht të vërteta — por mënyra si u përdorën nuk kishte për qëllim sqarimin publik, por zhveshjen politike të kundërshtarit.
Nga ana tjetër, përkrahësit e Ramës ranë në grackën e kundërt. Një procedurë standarde diplomatike, u shndërrua në narrativë triumfi personal. U fol për “rol historik”, “status themelues”, madje për absurditete të tipit; “pjesë e kabinetit amerikan”. Këtu kemi të bëjmë me sindromën e vjetër shqiptare: Nevojën për t’u ndjerë të zgjedhur, edhe kur jemi thjesht një nga shumë.
Kishte shkrime që nuk ishin thjesht reagim opozitar; tekste të mbushura me fyerje, metafora seksuale dhe cinizëm vulgar që nuk synojnë të informojnë, por të poshtërojnë. Ato nuk i shërbejnë as të vërtetës, as kritikës politike serioze. Përkundrazi, ai tregon se edhe opozita, kur vjen puna te çështje të ndërlikuara ndërkombëtare, shpesh zgjedh instinktin e talljes në vend të analizës.
Ironikisht, përmbajtja faktike që prekin këto shkrime — se letra nuk ishte personale, se ishte e njëjtë për rreth njëqind vende, se nuk kishte status elitar — janë pikërisht elementët që duhej të përbënin bërthamën e një kritike racionale. Por ato humbin çdo forcë kur mbështillen me fyerje dhe insinuata.
Kjo është tragjedia e vogël e debatit shqiptar: E vërteta, kur vjen nga goja e gabuar dhe me tonin e gabuar, bëhet e padëgjueshme.
Në thelb, ky episod tregon mungesën e kulturës institucionale në të dy krahët. Qeveria nuk e shpjegoi me qetësi dhe qartësi natyrën procedurale të ftesës dhe kufijtë realë të rolit shqiptar. Opozita, në vend që ta detyronte qeverinë të sqarojë këta kufij, zgjodhi rrugën e banalizimit.
Dhe publiku mbeti mes dy ekstremeve: Ose të ndjehet krenar pa arsye, ose të qeshë me përçmim pa kuptuar asgjë.
Në marrëdhëniet ndërkombëtare, maturia është kapital. Një vend i vogël nuk fiton asgjë duke e mbivlerësuar rolin e vet, por humbet shumë duke e keqinterpretuar. Po aq, nuk fiton asgjë as duke e tallur veten dhe institucionet ku është pjesë. Diplomacia nuk është as orgazmë propagandistike, as shpotitje kafenesh.
Nëse ka një mësim nga kjo histori, ai është i thjeshtë: Një rezolutë ndërkombëtare kërkon shpjegim serioz, jo ekzaltim; dhe kritikë të ftohtë, jo vulgaritet. Pa këtë pjekuri minimale, çdo temë — sado serioze — do të përfundojë si kjo: Një zhurmë e madhe, me zero kuptim dhe një shans i humbur për t’u rritur si debat publik.
Në fund, problemi nuk ishte ftesa. Problemi ishte se asnjëra palë nuk u soll si shtetare. Dhe kjo, më shumë se çdo letër nga jashtë, tregon sa punë ka ende Shqipëria brenda.
Po ndodh...
ide
Jemi dëshmitarë të batërdisë, që po bëhet në Vlorë!
Nga Gjergj Nika
Pse PD nuk e trondit as disidenca as dorëheqjet?
Nga Mero Baze
top
receta Alfa
TRENDING 
shërbime
- POLICIA129
- POLICIA RRUGORE126
- URGJENCA112
- ZJARRFIKESJA128